Nazwa techniki silhuoette (zarys, sylweta), pochodzi od francuskiego ministra finansów za czasów Ludwika XV, Etienne de Silhouette, który fascynował się portretami wycinanymi z papieru. Wycięty z czarnego papieru profil postaci umieszczano na jasnym, kontrastowym tle. W czasach przed wynalazkiem fotografii był to najszybszy i najtańszy sposób na uwiecznienie osoby bądź krajobrazu.

Osiągnięcie zamierzonego rezultatu oświetleniowego wymaga przypisania każdemu ze źródeł światła odpowiedniej funkcji, jaką mają spełnić na planie zdjęciowym. Rozpatrując charakter oświetlenia studyjnego, można je podzielić na: światłocieniowe, tonalne, sylwetowe.

Wysoki klucz oświetleniowy jest metodą oświetleniowo-esponometryczną, polegającą na oświetleniu planu zdjęciowego światłem rozproszonym i zwiększeniu naświetlenia o jedną do dwóch liczb przysłonowych. Obraz otrzymany w ten sposób charakteryzuje się pełną gamą walorową i normalnym kontrastem, który pozornie wydaje się znacznie obniżony, ponieważ miejsca w obrazie o pełnej, głębokiej czerni zajmują tak niewielką powierzchnię obrazu.

Synchronizacja - takie usytuowanie w czasie dwóch lub więcej zdarzeń, by nastąpiły w kontrolowanych przez nas odstępach czasu (np. równocześnie albo jedno po drugim w odstępie 0,01 s.).

Zaprezentowałem podstawowe sposoby oświetlania modela. Przyjrzyj się jak cień i światło kształtują bryłę głowy. Pod multimedialną prezentacją znajdziesz spis sposobów postępowania z modelami posiadającymi różnego rodzaju niedoskonałości (nikt nie jest doskonały). Jak ukryć długi nos lub niesymetryczną budowę twarzy? Sprawdź!

Tak! Słońce to wielki malarz. Gdy oświetli jakiś załom muru, pomaże światłem nudną płaszczyznę, tchnie życie w nieciekawy i banalny skrawek rzeczywistości - fokus, pokus i... jest temat. Ogromna większość zdjęć bez światła słonecznego staje się tylko mniej lub bardziej wiernym odtworzeniem pewnych faktów, ale nie przerodzi się w arcydzieła.

Najlepszym przyjacielem każdego fotografa, nie tylko początkującego, jest światło słoneczne. Tak więc, jeśli chcemy wykonać kilka ciekawych portretów, bardzo dobrym pomysłem będzie wyjście z modelką bądź modelem w plener. I tutaj należy uważać. Nie wystarczy ustawienie osoby fotografowanej, jako takie wykadrowanie i pstryknięcie. Podczas oglądania efektów naszej żmudnej pracy może się okazać, że zdjęcia są nieczytelne i dalekie od tego, co chcieliśmy uzyskać. Oczy zacienione, poprzecinane brzydkimi cieniami twarze, białe plamy na skórze w miejscach, gdzie padało światło słoneczne, ostre i smoliste cienie w miejscach nieoświetlonych.

Niezależnie od tego, czy fotografujesz cyfrowym kompaktem, czy lustrzanką, na 100% twój aparat posiada wbudowany światłomierz. Niezależnie od tego, jakiego trybu używasz, światłomierz przed każdym uruchomieniem migawki ‘odwala kawał dobrej roboty’. Nawet używając trybu manualnego (z wyłączoną automatyką), w większości aparatów, aparat pokazuje różnicę pomiędzy twoim własnym ustawieniem parametrów ekspozycji, a ustawieniem sugerowanym przez logikę światłomierza.

Światłem malowane to cykla artykułów poświęconych tematyce światła w fotografii. Swoje spostrzeżenia i doświadczenia przekazuje fotograf Szymon Kobusiński.

Fotografując rzadko zastanawiamy się, jak aparat rozpoznaje co fotografujemy. A czy w ogóle rozpoznaje? Warto przyjrzeć się z bliska światłomierzowi i jego działaniu. To on jest okiem aparatu. A przy okazji napiszemy parę słów o trybach pomiaru światła.