Przy projektowaniu oświetlenia z zespołem świateł dużym ułatwieniem jest nadanie poszczególnym oprawom numerów, zależnie od spełnianej roli w ogólnym budowaniu atmosfery świetlnej.

Oświetleniem rozproszonym nazywamy takie oświetlenie, które nie ma uprzywilejowanego kierunku. W plenerze ten typ oświetlenia spotykamy w dzień, w którym przez gęste warstwy chmur nie docierają na ziemię żadne promienie słoneczne, które odbite i rozproszone w atmosferze ziemskiej z każdej strony równomiernie oświetlają fotografowany obiekt. Cechą tego oświetlenia jest mały kontrast oświetleniowy, oraz niższy, niż w dni słoneczne, poziom oświetlenia, który w miesiącach letnich wynosi około 20 000 - 30 000 luksów, a grudniu zaledwie 2000 - 3 000 luksów.

Dziś nie można sobie wyobrazić wykonania wielu zadań fotograficznych bez sprzętu oświetleniowego. Już od zarania fotografii wielu uczonych i fotografów starało się wykorzystać źródła światła sztucznego w praktyce zdjęciowej.

Nieprzyzwoitością z naszej strony byłoby nie podanie rozwiązania poprzednio proponowanego do samodzielnej realizacji innego wariantu oświetlenia w niskim kluczu. Przypominamy jego ideę: projektor oświetleniowy, jest umieszczony dokładnie nad głową modelki, a jego oś optyczna jest prostopadła do tła poziomego...

Oświetlenie można różnicować przez stosowanie różnych metod oświetleniowych. Za podstawową metodę uważamy średni klucz (middle-key), oparty o pełne światłocieniowe lub tonalne oświetlenie obiektu i jego prawidłowe naświetlenie, dalszymi dwiema są wysoki i niski klucz. Niski klucz (low-key) charakteryzuje się wysokim kontrastem oświetlenia oraz obniżonym poziomem jego natężenia. Światło oświetla fotografowaną scenę z kierunków bocznych, lub tylno-bocznych. Otrzymany obraz ma ciemną gamę walorową z zachowaniem czytelności najważniejszych treściowo elementów kadru.

Cień budynku. W cieniu stoi dziewczyna. Za dziewczyną znajduje się ceglana ściana z porostami wilgotnego mchu, co zostało uznane przez fotografującego za wysoce interesującą sytuację. Mające za chwilę powstać zdjęcie okazałoby się nieprawdopodobnie nudne i jednostajne, gdyby nie przezorne zastosowanie rozpraszającej światło blendy.

W fotografii czynnik techniczny i technologiczny zawsze zajmował ważne miejsce. Rozwoju technologii oświetlenia nie można rozpatrywać abstrakcyjnie – wiązała się ona zawsze z istniejącej poziomem wytwarzania i stosowania w praktyce fotograficznej materiałów światłoczułych.

Oświetleniem kierunkowym nazywamy takie oświetlenie, przy którym światło oświetla plan zdjęciowy z uprzywilejowanego kierunku. Jako oprawy światła kierunkowego używa się źródła światła o małym kącie rozwarcia wiązki świetlnej. Są nimi często stosowane na planie filmowym projektory oświetleniowe, w studiach fotograficznych spotyka się je rzadko, częściej - odbłyśniki z plastrami miodu, lub tubusy.

Pomiar światła ciągłego wydaje się być zupełnie nietrudnym zadaniem, jednak w praktyce może sprawiać nieco problemów. Pomiar światła ciągłego, luminacji obiektu, oświetlenia oraz kontrastu jest niezbędny, gdy chcemy mieć pełną kontrolę nad zdjęciem.

Nazwa techniki silhuoette (zarys, sylweta), pochodzi od francuskiego ministra finansów za czasów Ludwika XV, Etienne de Silhouette, który fascynował się portretami wycinanymi z papieru. Wycięty z czarnego papieru profil postaci umieszczano na jasnym, kontrastowym tle. W czasach przed wynalazkiem fotografii był to najszybszy i najtańszy sposób na uwiecznienie osoby bądź krajobrazu.