Pamiętasz kiedy zrobiłeś swoje pierwsze zdjęcie?
Andrzej Dragan: Tak, to było w 2003 roku. Zaraz po tym, jak kupiłem Canona PowerShota G3 – mój pierwszy aparat.

Nie fotografowałeś na filmie?
A.D.: Nigdy nie robiłem zdjęć aparatem tradycyjnym, jestem dzieckiem fotografii cyfrowej. Wiem na czym polega wywoływanie zdjęć w ciemni, bo moja mama się tym zajmowała, a ja - jako 3-letni brzdąc - ją podpatrywałem. Sam jednak nigdy się w to nie bawiłem.

W dzisiejszym artykule przedstawię Ci kilka naprawdę bardzo prostych technik, które RADYKALNIE wpłyną na jakość Twoich rodzinnych portretów grupowych.
Ten rodzaj portretu, który przedstawia więcej niż jedną osobę na zdjęciu jest chyba najczęściej wykonywanym portretem na świecie. Przecież z każdej wycieczki czy urlopu przywozimy mnóstwo tego typu ujęć.

Poniższa porada w żadnym przypadku nie jest opisem jak zrobić dobry portret, bo praca z człowiekiem po drugiej stronie obiektywu jest jednym z najprzyjemniejszych, ale jednocześnie najbardziej wymagających wyzwań dla fotografa. Porada ta będzie jedynie próbą określenia punktu wyjścia do poszukiwań własnego stylu w fotografii studyjnej, ale jednocześnie zapewnia ona poprawne estetycznie wyniki.

Zdjęcia ludzi zawsze były dla mnie fascynujące. Wielu uznanych fotografów budowało swoją sławę portretując. Najkrótsza klasyfikacja jaką stworzyłem w oparciu o przeczytane publikacje wygląda mniej więcej tak:
Portrety dzielimy na:
- Studyjne (wykonywane w studio)
- Środowiskowe (wykonywane w naturalnym środowisku portretowanego, w oparciu o studyjne wyposażenie i osprzęt, oświetlenie etc.)
- Dokumentalne (portrety wykonywane ‘na gorąco’, w warunkach zastanych)
W moich ambitnych planach stworzenia „małego i zwięzłego poradnika dla początkujących, spisanego ręką początkującego” chciałbym rozwinąć szerzej tematykę portretu studyjnego, a z pewnością nabyte umiejętności wykorzystamy z powodzeniem w innych rodzajach fotografii portretowej.

Jakże często i to zupełnie nieświadomie jesteśmy fotografami portrecistami. Przecież nieustannie fotografujemy naszych bliskich i znajomych. Chociaż w większości nie przykładamy do tych codziennych zdjęć zbyt dużej uwagi. Są robione trochę z przypadku, często z nieciekawym światłem i złym kadrowaniem. Początkującym fotoamatorom zdaje się bowiem, że do wykonania dobrego portretu lub zdjęcia rodzinnego potrzebny jest super sprzęt, drogie lampy i wyszukane studio. Oczywiście tak nie jest! Na dobry początek wystarczy plener (światło słoneczne póki co jest za darmo), jasny obiektyw (nawet manualny) i duży kawał styropianu (a jeżeli chcemy fotografować w domu – dodatkowo kilka arkuszy czarnego kartonu i kalki technicznej). Dodajmy jeszcze uroczą i cierpliwą modelkę (lub modela) i można zaczynać! 

Drodzy fotografowie, nie zaproponuję standardowej ‘metody’ robienia portretów, bo w tej kwestii funkcjonuje wiele rozbieżnych opinii. Głównym celem tego tekstu jest opisanie na podstawie wielu pytań, które otrzymałem jak ja wykonuję portrety. Skupię się głównie na planowanych sesjach z modelami. Bywa, że niekiedy definiuję swoje prace jako portrety modowe (fashion portraits), choć głównie staram się opowiedzieć w nich jakąś historię. Podzielę ten tekst na cztery części: inspirację, przygotowanie, sesję zdjęciową i obróbkę.

Techniką, którą za chwilę opiszę, można posłużyć się podczas wyostrzania zdjęć kobiet, gdyż nie tylko pozwala ona uniknąć wzmocnienia szumów w kanale koloru niebieskiego, lecz jednocześnie bardzo łagodnie „traktuje” teksturę skóry. To bardzo ważna zaleta w przypadku wyostrzania tego typu fotografii. Rozpocznij od otwarcia zdjęcia przeznaczonego do wyostrzenia.

Fotografia plenerowa rządzi się w wielu aspektach tymi samymi zasadami co studyjna. Największa rożnica polega na mniejszej możliwości kontrolowania światła, co jest jednak rekompensowane przez ciekawe miejsca i otoczenie modela. Najlepszym pomysłem jest wykorzystywanie zarówno światła zastanego i błyskowego. Bardzo ciekawe porady na ten temat są dostepne na stronie – dg28.com – photographer education.

Portret emocjonalny to ogólna nazwa szerszej dziedziny fotografii. Składają się na nią elementy reportażu, fotografii sportowej, portretu klasycznego zarówno w plenerze jak i w warunkach studyjnych, a także portretu i reportażu we wnętrzu. Zajmuje się nim (bądź zajmowała na jakimś etapie swojej działalności) znakomita większość artystów fotografów zawodowych. Odsetek u amatorów jest już znacznie niższy.

Fotografia cyfrowa skrywa ogromny potencjał - wystarczy wyjść poza definicję obrazu stworzonego światłem, spojrzeć na zdjęcie jak na zbiór pikseli, które można dowolnie edytować...
W  rezultacie odkrywa się zupełnie nowe możliwości,  doznaje się czaru, którego długo fotografii cyfrowej odmawiano - interdyscyplinarnej magii edycji zdjęcia w programie graficznym..