Gdy robimy zdjęcia zazwyczaj zależy nam aby przetrwały jak najdłużej. Często niewiele jednak robimy w celu zabezpieczenia ich i zadbania, by pewnego dnia po prostu nie "wyparowały". Jest to tym smutniejsze, że poprawna archiwizacja jest prosta, choć wymaga zachowania pewnych reguł.

Integracja aplikacji do prezentacji zdjęci oraz internetowych galerii z atlasami geograficznymi, takimi jak Google Earth daje nam mnóstwo interesujących możliwości. Jednak aby móc w pełni i wygodnie z nich korzystać, dobrze jest poznać tajniki przypisywania do zdjęć informacji o położeniu geograficznym miejsca, w którym zostały one wykonane. Czynność ta nosi potoczne miano geotaggingu.

Nawet najlepsi fotografowie mają czasem problemy z kreatywnością. Czasem niestety przychodzi taki dzień, kiedy popadamy w twórczą niemoc. Trudno wtedy o pomysły na nowe zdjęcia albo dobre ich wykonanie, co prowadzi do frustracji. Są jednak metody pozwalające poradzić sobie z tym problemem. Zobacz, jak rozbudzić prawdziwą fotograficzną kreatywność.

Jakie są Twoje doświadczenia z fotografią cyfrową?

Tomasz Tomaszewski: Niedawno zrobiłem pierwszy materiał - pierwszą od wielu lat fotografię komercyjną, w technice cyfrowej, na zamówienie do kalendarza. Grafik, z którym pracowałem nad tym projektem powiedział mi: niestety nie mamy wiele czasu, musisz więc wykonać zdjęcia aparatem cyfrowym. Wziąłem do ręki po raz pierwszy w życiu taki aparat, dobrego Canona, i wykonałem nim zdjęcia. Po tej krótkiej przygodzie jedno przynajmniej nie ulega dla mnie wątpliwości: rozmowy dotyczące jakości są już właściwie marnowaniem czasu. Mamy tę jakość. Tak wysoką, że możemy już o tym problemie zapomnieć. Pojawia się natomiast cały szereg zupełnie nowych zagadnień, o których wcześniej nie myślałem i jest wśród nich zbyt wiele takich, na które nie mam dobrych odpowiedzi.

James Nachtwey, legenda fotografii wojennej i laureat nagrody World Press Photo, w jednym z wywiadów mówiąc o swoich pracach wspomniał o „surowym przestrzeganiu dyscypliny kadru”. Niniejszy poradnik jest zbiorem prostych reguł, które ułatwią świadome komponowanie zdjęcia.

Nadchodzi taki moment w życiu użytkownika cyfrowej lustrzanki, iż nie sposób nie zauważać już, problemów związanych z konserwacją aparatu. Nie istotne przy tym jest, czy cieszyliśmy się beztroską tygodnie, miesiące czy też lata. Kiedy chwila owa w końcu nadejdzie, nie pozostaje nic innego, jak tylko wybrać właściwy sposób na uporanie się wszechobecnym brudem.

SPOT jest prostym programem umożliwiającym przeprowadzanie obliczeń przydatnych w fotografii - głębia ostrości, skala odwzorowania, współczynnik wydłużenia ekspozycji w makro i inne. Zawiera także prostą tabelę naświetlań.

[00:00] — Poproszę na dwie trzecie. — rzuciłem do partnerki seksualnej zrzucając plecak fotograficzny na chodnik przy przejściu dla pieszych. — [00:11] Nie, stój. Jedną trzecią — poprawiłem się po krótkim zastanowieniu. Za chwilę miałem statyw rozłożony na ziemi na odpowiednią wysokość, tuż przy mnie, gotowy do użycia. Moja kobieta nie zadawała zbętnych pytań, bo doskonale widziała iskierki w oczach, a doświadczenie podpowiadało, że w takiej chwili trzeba być maksymalnie użytecznym, by nie wygenerować kolejnej awantury.

Powracając do pańskich poszukiwań fotograficznych. Bardzo często posługuje się Pan kobiecym ciałem. Czy po to aby było to bardziej przyswajalne dla kogoś?

Nie. Ja interesuję się w fotografii kilkoma obiektami. Szczególnie w ostatnich dwudziestu latach. Obiektami, które mają specjalne znaczenie symboliczne w kulturze. Jest to np. tors kobiety, pień drzewa... Szukam takich bardzo powszechnych symbolicznie odbieranych obiektów. Tors kobiecy ma szczególne znaczenie nie tylko w sztuce, ale w całej kulturze ludzkiej i to na różnych warstwach. Jest nośnikiem wielu znaczeń i to nie tylko dla mężczyzn. Jeżeli ja to wprowadzam do moich działań, to w jakiś sposób odbieram temu znaczenie symboliczne i nadaje nowe. Wprowadzam inny świat znaczeń. Interesuje mnie stale pewna ruchliwość znaczeń w stosunku do przedmiotu. Stale chcę się doszukać istoty tego co się nazywa znaczeniem. Jeżeli jest odjęte od swego substratu, od swego podłoża. Coś bardzo ulotnego.

Wspomniał Pan kiedyś, że nie chciałby się "zamknąć" do końca swej twórczości w elektronice... Pomimo, że świadomie kiedyś zamienił Pan ciemnię fotograficzną na komputer... Czyżby nadszedł czas powrotu do fotografii tradycyjnej?

Ryszard Horowitz: - Myślałem o tym w trochę w innym kontekście. Od fotografii tradycyjnej nigdy nie odszedłem. Zawsze mnie interesuje. Mówiąc, że nie chcę się zatrzymać w elektronice, miałem na myśli, że może w przyszłości będzie coś innego. Czyli patrzę do przodu, wychodząc z założenia, że trzeba być gotowym na wszystko. Trzeba wszystkiego doświadczyć. W tej chwili nie ma żadnego znaczenia, czy korzysta się z tradycyjnych technik, czy nie. Najważniejszą rzeczą jest efekt końcowy, to co dana osoba ma do powiedzenia. Nie sam warsztat decyduje, nie decyduje to czy ktoś używa takiego czy innego aparatu, takiego czy innego obiektywu. To nie ma żadnego znaczenia. W ciągu ostatnich paru lat elektronika posunęła się do tego stopnia, że firmy, które przygotowują sprzęt, ułatwiły osobom mającym jakieś problemy z przystosowaniem się do technik cyfrowych. Firmy te wyprodukowały aparaty wyglądające prawie identycznie jak te tradycyjne. Ja np. używam teraz aparatu Canona, który ma te same obiektywy, co tradycyjny, a zasady fotografowania nim są identyczne jak w aparacie tradycyjnym. Jedyna różnica to elektroniczna rejestracja obrazu zamiast zapisu na błonie celuloidowej. Pytanie jest następujące: co robimy z tym fantem dalej? W jaki sposób ten materiał reprodukujemy? Dla osób, które kochają tradycję, drukarki są w stanie symulować i doprowadzać do efektów tak zbliżonych do fotografii tradycyjnej, że trzeba lupę przyłożyć do tego, by ta różnica była zauważalna.